uitverkorene

“If you want to make God laugh, tell Him your plans”

Gerda werd later piloot en Anton banketbakker, Evert had voor zijn vijfentwintigste zijn eerste kind en rond zijn zevenentwintigste zijn tweede, eerst een jongen en daarna een meisje.
Mijn plannen A waren niet zo groots of meeslepend, maar ook niet-grootse plannen kunnen volledig in de dikke-pech-soep lopen. Plannen B genieten om deze reden ook vaak mijn voorkeur. Plannen B zijn altijd nèt iets makkelijker te bereiken dan Plannen A, Plannen B zitten vaak rustig op de achtergrond, ergens aan de toog, te wachten tot ik weer binnenkom om Plan A te verfoeien. Plannen B schelden lekker mee om later met me naar huis te waggelen, soms niet direct maar via, ik noem een Taveerne, en samen slapen we onze roes uit. Plannen B hebben daar ook vaak helemaal geen moeite mee. Zij weten dat ik vroeg of laat toch wel met hen eindig.

Zodoende had ik bedacht voortaan met Plan B te beginnen. Helaas is dat in de praktijk haast niet te doen. Je plan B wordt zo namelijk automatisch je Plan A. En daar sta je dan. Met je doornenkroon. Hele plan naar z’n grootje.

Als kind wilde ik altijd blond worden met grote borsten. Dit was mijn Plan A. Dit plan werd al gauw de kop ingedrukt, blonderen mocht ik niet en geld voor een borstvergroting was er niet.
Plan B was wat voor de hand liggender, ik wilde een joodse Uitverkorene zijn. Ik had hier nooit echt werk van gemaakt, maar het kwam allemaal een beetje op mijn pad. Verlichting, zelfkastijding, de hele rataplan. Ik was er al vroeg bij, tot ergernis van mijn moeder (mijn vader heb ik nooit gekend, maar ik voel nog altijd zijn aanwezigheid, en soms, als ik thuis kom, denk ik zelfs zijn tabak te kunnen ruiken). Bij zwemles begon de ellende al. Mijn A diploma heb ik nooit behaald, ik rende zo naar de overkant en als ik echt kopje onder moest was meteen het hele zwemklasje dronken. Leg dit maar eens uit aan de badmeester.

Zo bleek al snel dat ook mijn Plan B niet helemaal ging zoals ik had gehoopt. Alleen was deze helaas niet te verhelpen met een simpele operatieve ingreep. Hier zat ik aan vast. En makkelijker zou het niet worden. Al snel kwamen de vragen. De scheve blikken naar open wonden. De buurt heeft mijn moeder nooit geloofd als ze vertelde waar deze vandaan kwamen. Achteraf gezien had ze beter kunnen sparen voor die borstvergroting, dat had haar een boel ellende gescheeld.
Elke dag stonden ze er, het begon met familie en vrienden maar later kregen de buren er ook gehoor van en al gauw stond er een ellenlange rij voor mijn ouderlijk huis.

Ik probeer het te verbergen, want het is me een partij vermoeiend. Op alle vragen een antwoord hebben (behalve wiskundige, dat heb ik nooit echt onder de knie gekregen), maar niet de zin hem te geven. Vaak maak ik expres fouten, om jullie scherp te houden. Ik laat zien dat ik menselijk ben, door af en toe te struikelen, uit te glijden, iets te breken. Maar jullie weten wel beter. Jullie zijn niet achterlijk. Jullie zagen die stigmata al van ver.

Kom dichterbij, vertel me nog eens over die plannen van je.

maar één foto op facebook

Hè gezellig, een vriendschapsverzoek! Eens kijken.
Och, zo eentje met maar één foto.
De arme ziel. En op die ene foto is hij dan natuurlijk ook nog eens vet lastig te zien. Hoeveel vrienden?? Ja hoor, dacht ik het niet, minder vrienden dan computerspellen. Zit vast ook helemaal onder de steenpuisten en áls hij dan al een studie doet zal het ook wel ‘iets met computers’ zijn. Of ik hem wil accepteren of negeren. Nou, als ik zo vrij mag zijn, hij zal in het echte leven wel vaker genegeerd worden, niet? Hoef ik me dus niks schuldig over te voelen.
Gekke naam ook trouwens, ‘Tom van Myspace’.
Hoe komt hij eigenlijk aan mijn facebook?
“3 gemeenschappelijke vrienden”
Waar onder 1 grindcore/metal band uit Woensel-Noord en 2 ex vriendjes, die ik bij deze gelijk maar eens verwijder. Eerst even kijken of ze veranderd zijn. Niets veranderd, behalve dan dat een van de twee is getrouwd, met ene Anna Andrejevna Achmatova (Анна Андреевна Ахматова). Good for him.

Terug naar Tom.
Relatie: Geen.
Joh.
Ik zag dus laatst een documentaire he, over van die bruidjes die ze dan uit Rusland halen, voor vet goedkoop. Voor dit soort mensen ben ik altijd wel blij, dat dat nog kan. Want die meisjes zijn allemaal best knap, behalve sommigen dan natuurlijk. Sommigen hebben ook aids, volgens de documentaire. “Onder de jongste meisjes heerst een groot aidsprobleem” zei de presentatrice namelijk. Anderen hebben een snor en praten een beetje als die loodgieter die laatst met zijn broek op zijn enkels onder mijn aanrecht gehurkt zat. Aleksandr, als ik me niet vergis.
Ah, Aleksandr. Aleksandr had ook een moeilijke huid. Vooral daar waar bij de meeste mensen de bovenkant van een broek begint. Aleksandr had stukjes in zijn haar. Stukjes die er niet hoorden. Stukjes die de kleur hadden van cheddar kaas. Zo rook hij ook een beetje. Ik denk dat Aleksandr heel veel van cheddar kaas hield.
Maar goed, de meeste Russische bruidjes lijken niet op Aleksandr, snap je. Die zijn dus vet knap enzo. En mega jong ook. Gaan lang mee. Zijn vaak onverstaanbaar. Hebben met een beetje geluk geen aids. Dus dan kun je, als je op je 40ste nog steeds last hebt van acne en hele dagen met een rooie zweetkop achter je laptop vol porno zit, gewoon een bruidje bestellen.
Moet je wel pas doen als je 40 bent hoor, want voor hetzelfde geld trekt het allemaal nog bij. Zit je dan. Met je Russische post order bruidje. Terwijl je er ook gewoon een uit Woensel-Noord had kunnen plukken.  In Woensel-Noord schijnen ze ook de moeilijkste niet te zijn. In Woensel-Noord is er voor de meisjes ook weinig keus. In Woensel-Noord heeft de band “AnaalKabaal” nog steeds de meeste groupies.
Misschien moet ik hem dat als tip meegeven. Dan is dat hele afwijzen zo vergeten, weet ik zeker.
Ja, ik stuur hem gewoon een facebook message.

“Beste Tom,
Probeer het eerst eens in Woensel-Noord, daar zijn ze iets verstaanbaarder.
En Wikipedia heeft het nergens over een groot aidsprobleem.
Groetjes, Teddy”